ﻳﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎ ﻳﻪ ﻗﻔﺲ ﻳﻪ ﺣﻨﺠﺮه ﺑﻰ ﻫﻢ ﻧﻔﺲ
ﺳﻬﻢ ﻣﻦ از ﺑﻮدن ﺗﻮ ﻳﻪ ﺧﺎﻃﺮس ﻫﻤﻴﻦ و ﺑﺲ
ﺗﻮ اﻳﻦ ﻣﺜﻠﺚ ﻏﺮﻳﺐ ﺳﺘﺎره ﻫﺎ رو ﺧﻄ زدم
دارم ﺑﻪ آﺧﺮ ﻣﻴﺮﺳﻢ از اوﻧﻮر ﺷﺐ اوﻣﺪم
ﻳﻪ ﺷﺐ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﺮﺛﻴﻪ ﺧﻴﻤﻪ زده رو ﺑﺎورم
ﻣﻴﺨﻮام ﺗﻮ اﻳﻦ ﺳﻜﻮت ﺗﻠﺦ ﺻﺪاﺗﻮ از ﻳﺎد ﺑﺒﺮم
ﺑﺰار ﻛﻪ ﻛﻮﻟﻪ ﺑﺎرﻣﻮ رو ﺷﻮﻧﻪ ﺷﺐ ﺑﺬارم
ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ از اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺮم ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻮﻧﺪن ﻧﺪارم
داغ ﺗﺮاﻧﻪ ﺗﻮ ﻧﮕﺎم ﺷﻮق رﺳﻴﺪن ﺗﻮ ﺗﻨﻢ
ﺗﻮ ﺣﺠﻢ ﺳﺮد اﻳﻦ ﻗﻔﺲ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﺮ زدﻧﻢ
ﻣﻦ از ﺗﺒﺎر ﻏﺮﺑﺘﻢ از آرزوﻫﺎی ﻣﺤﺎل
ﻗﺼﻪ ﻣﺎ ﺗﻤﻮم ﺷﺪه ﺑﺎ ﻳﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺳﻮال
ﺑﺰار ﻛﻪ ﻛﻮﻟﻪ ﺑﺎرﻣﻮ رو ﺷﻮﻧﻪ ﺷﺐ ﺑﺬارم
ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ از اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺮم ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻮﻧﺪن ﻧﺪارم
